เริ่มต้นจากวันที่ 1 – 2 กันยายน ได้กลับมาสาย Java Application อีกครั้ง, เมื่อวันที่ 3 กันยายน ขาแว่นหักกลางท่อน ทั้งๆที่จะถอดแว่นออกมาธรรมดา ระหว่างอยู่งาน C/C++ Secure Coding, Science Park. วันที่ 4 วันเกิด ไปหาหมอ หมอไม่อยู่ วันที่ 5 รถชนติดกันสามคัน และ งาน #TwittBkk3 ความสนุก ติดตามได้ในบล็อกตอนนี้
ไอ้ติ๊กกลับมาได้ 1 สัปดาห์แล้ว ปลอดเชื้อ H1N1 แน่ๆ เมื่อวานนี้วันอาทิตย์มีนัดกินข้าวกัน นัดกันเที่ยง กว่าจะมาครบทุกหัวเบื้องต้น ก็ 12:45. ก็เลยได้โซ้ย KFC ไปก่อนล่วงหน้า ไอ้ตองมาถึงก็จะกินสึกิชิ ก็ไปกิน ก็ได้เวลาบ่ายสองกว่าๆ ไปต่อที่ Swensen ก็เป็นเวลาห้าโมง เดินทางมาหาอาที่ร้านแอร์การ์ด ถนนรามคำแหง เซตให้กล้องใช้งานได้ ก็กินเวลาไปอีกหน่อย หกโมงครึ่ง พาเพื่อนๆไปกินข้าวเย็นต่อที่ร้านละเมอ อยู่ถึงสามทุ่มกว่าๆ กลับบ้าน.
ในช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา ครอบครัวของผมต้องเตรียมอะไรหลายๆอย่าง สำหรับงานสำคัญ นั่นก็คือ งานแต่งงานของพี่สาวคนโตของครอบครัว. วันนี้ทุกอย่างผ่านไปด้วยดี พร้อมกับความรู้สึกมากมายในช่วงเวลาดังกล่าว สำหรับเราพลาดไปหลายๆอย่าง คือ ไม่คิดว่าจะต้องถ่ายรูป ก็เลยไม่ได้เตรียมตัวอะไรเลย ไม่ได้คิดว่าจะต้องถ่ายเยอะ ไม่ได้เตรียมอุปกรณ์ เพราะคิดว่า ช่างภาพสตูดิโอ มันน่าจะมีความเป็นมืออาชีพอยู่แล้ว แต่ปรากฏว่า เป็นงานแต่งงานที่ถ่ายรูปน้อยมาก น้อยกว่างานอื่นๆที่เคยไปไปมาเลยแฮะ กล้องเราก็ไม่ได้เตรียมพร้อมอะไรเลย ถ่ายออกมาได้นิดๆหน่อยๆเท่านั้น
ตอนนี้เหนื่อยเหมือนกัน เพราะรู้สึกว่ามีเรื่องที่น่าจะพิมพ์เก็บเอาไว้มากมาย
ปลายสัปดาห์ก่อน อาวิศิษฐ์ถามว่าวันเสาร์ที่ 22 พย. ว่างหรือไม่ ผมตอบไปว่าว่าง. อาก็ถามว่าผมได้เคยขึ้นเรือนิปปอนมารูแล้วหรือยัง. ผมตอบไปว่ายัง. อาได้ให้ Invite ผมในการขึ้นเรือ ในวันที่เรือนิปปอนมารูมาเทียบท่าที่ท่าเรือคลองเตย และเป็นประจำของทุกปีที่จะมีงาน Reunion on broad ที่เหล่าชาวเรือเยาวชนเอเชียอาคเนย์กลับมารวมตัวกันอีกครั้งในทุกๆปี
เป็นวันที่ผมระลึกถึงบรรยากาศเรือเยาวชนสร้างสรรค์ไทยเช่นเดียวกัน แตกต่างกันเพียงเรือ แต่ถึงแม้เรือจะเป็นคนละลำ แต่บรรยากาศนั้นแทบจะเหมือนกันอย่างสิ้นเชิง ก็เพราะว่าเรือเล็ก ก็มาจากการจัดกิจกรรมบนเรือใหญ่ละมั้ง ทำให้เห็นอะไรที่คล้ายๆกัน บรรยากาศตอนขึ้นเรือ และบรรยากาศตอนลงเรือ บรรยากาศที่ Lobby บรรยากาศที่ห้องอาหาร คิดถึงมากๆ
ปีนี้เป็นปีที่เรือนิปปอนมารูจะใช้เป็นเรือประจำโครงการเรือเยาวชนเอเชียอาคเนย์เป็นปีสุดท้าย หลังจากที่ผ่านมาแล้ว 30 กว่าปี ถ้าเป็นเราคงจะระลึกถึงมากๆเลยทีเดียว รูปถ่ายมาจากกล้อง Sony Ericsson K750i ไม่ค่อยชัดเท่าไหร่ เพราะว่ากำลังมืด แต่ชอบนะ
ลองสอบไปแล้วสองปี มีโอกาสที่ดีมาหยิบยื่นให้ แต่ก็พลาดตกไปตั้งแต่รอบแรกทั้งสองครั้ง เสียดายจัง
Secured by Super-CAPTCHA © 2009-2010 MLW & Associates, LLP. All rights reserved.
