ผมไปถึงบ้านพี่ E20FBA (นามเรียกขานในวงการวิทยุสมัครเล่น — Callsign) ตั้งแต่ห้าโมงตามเวลาที่พี่เค้าอยากให้มาถึง ไปถึงซอยนวลจันทร์ ผมก็นั่งรออยู่ที่สนามเด็กเล่น จนกระทั้งพี่ E20FBA มา ก็เดินไปที่บ้าน พี่เค้าดูเป็นหนุ่มใหญ่วัยกลางคนที่ค่อนข้างจะดูน่ากลัวแต่ก็ดูใจดี กว่าเราจะได้ออกจากบ้านกัน ก็เป็นเวลาเกือบสองทุ่ม ซึ่งทำให้ผมหิวข้าวอีกรอบ ก็เลยได้กินข้าวโดยมี OL ของ E20FBA เป็นคนทำกับข้าวให้กิน หลังจากนั้น ผมก็ได้นั่งรถของพี่บี (ขออภัยด้วยจำนามเรียกขานไม่ได้) เดินทางมายังอุทยานจังหวัดสระบุรี

ณ ตอนนั้น ผมรู้สึกเลยว่าผมยังวางตัวเหมือนเด็ก เหมือนคุณชายที่ทำอะไรไม่เป็นอยู่เลย ไปถึง ก็ทำให้นึกถึงบรรยากาศการแข่งขัน ที่แต่ละทีม ก็จะมากับทีมของตัวเอง แล้วผมละ ผมไม่รู้จักใครเลย ตอนนั้นวังเวงมากๆ เพราะว่า พี่ E20FBA เป็นกรรมการ ก็มีงานการต้องทำ ก็เหลือพี่ชาติ (จำ Callsign ไม่ได้อีกเหมือนกัน) ที่เดินทางมาด้วยกัน แต่พี่ชาติก็ดูเหมือนกำลังยุ่งๆอยู่เหมือกนัน ผมก็เริ่มเกิดอาการโหลง เพราะไม่รู้จักใครเลยจริงๆ

กางเต็นท์

สุดท้ายกางเต้นท์ลงหลักปักฐาน เหล่าสมาชิกวิทยุก็มาช่วยกางให้ กางเสร็จก็หายตัวไปอย่างลึกลับโดยที่ผมยังไม่ทันจะเอ่ยปากขอบคุณเลย ในใจรู้สึกดีนะ เขามาช่วยทั้งๆที่เราก็ไม่ได้รู้จักกันมาก่อน นี่ยังไม่รวมถึงพี่ E20FBA ด้วย ที่เราโทรไป อยากจะร่วมกิจกรรม แต่เราไม่มีอุปกรณ์ ไม่มีอะไรเลย มีแต่วิทยุ แต่อยากรู้ว่าเค้าทำอะไรกัน พี่เค้าก็บอกว่า เดี๋ยวพี่เค้าให้ยืมสายอากาศสำหรับร่วมกิจกรรม ARDF

คืนแรก พี่ E20FBA เอาอุปกรณ์ Fox ย่าน UHF มาให้ลองหาเล่นกัน สนุกดี ตอนแรกคิดว่าจะไม่ได้เล่นแล้ว เพราะเห็นพี่เค้ายุ่งๆ จนตอนแรกไม่รู้จะคุยกับใครเหมือนกัน เลยหนีเข้าเต้นท์ส่ง Message ไปหาแนน วันนี้แนนเลยโทรมาคุยด้วยอยู่นานมากๆเลย รู้สึกดีใจจัง โทรมาจากสวีเดน คุยกันอยู่เกือบยี่สิบนาทีเห็นจะได้ ผมก็บ่นๆไป ว่าเหงาๆแฮะ หลังจากวางสาย ผมได้คุยกับพี่ๆในวงการที่มาคนเดียวอีกสองคน พี่ HS1JSB
มาตัวคนเดียวจากบางแค แต่ดูมากด้วยประสบการณ์
ดูเป็นคนที่น่าจะมีอะไรซ่อนไว้ในเบื้องหลังเยอะ กับพี่ E20OOT
มาคนเดียวจากสุรินทร์ ด้วยการขับมอเตอร์ไซค์มา พี่เค้าสุดยอดมากๆ
ในช่วงวันแรก ได้คุยกับพี่ E20RUZ ด้วย แต่เพิ่งมาได้คุยหนักเอาวันที่สอง
ดูพี่เค้าชอบเรื่องสายอากาศและการทดลองอะไรต่างๆมากๆเลย

วันที่สองก็สนุกมาก กิจกรรมเริ่มตั้งแต่ตอนเช้า ตอนบ่าย พี่ๆเค้าก็มีงานอดิเรกของแต่ละคนมาให้ดูกัน บางคนก็เอาปืน BB Gun บางคนก็เป็นรถบังคับ และอีกหลายๆอย่าง มันดูเหมือนเป็นกิจกรรมที่คนที่ชอบเล่นอะไรแปลกๆมารวมตัวยังไงยังงั้นเลย และนี่เป็นครั้งแรกที่ได้ลองยิงปืน BB Gun ขอบคุณพี่มากครับ ผมจำได้แต่หน้า แต่มิเคยได้ถามนามเรียกขานพี่เลย

วันนี้เราหาได้ทั้งหมดสองตัว คือตัวที่อยู่ที่ค่ายตัวนึง แล้วผมก็เริ่มจะกังวลเรื่องการเดินทางกลับอีกครั้ง เพราะว่าพี่บีเดินทางกลับล่วงหน้า ในวันเสาร์นี้ นั่งคุยกับพี่ E20RUZ พี่เค้าก็กำลังจะกลับวันนี้ด้วย ก็เลยเริ่มลังเลว่าเราจะอยู่ต่อหรือจะกลับดี แล้วก็ได้คุยกับพี่สน (คิดว่า HS0EBI นะ) พอดีเดินผ่าน บอกว่าเดี๋ยวผมจะกลับแล้วนะครับ พอดีมีคนจะกลับพอดี พี่เค้าก็บอกว่า ถ้าไม่มีรถกลับ กลับกะพี่เค้าก็ได้นะ นั่นเป็นอีกครั้ง ที่ทำให้ผมรู้สึกตื้นตัน ทั้งๆที่ผมเพิ่งได้คุยกันตอนเย็นนี้เอง พี่เค้าชวนไปนั่งด้วยและก็นั่งคุยกันอยู่พักนึง เขามากันเป็นครอบครัวเลย ตกดึก พี่โชติ (E20HHK) ก็มานั่งเคาะรหัสมอร์ส

นั่งรถกลับ

สรุปว่าวันต่อมา ผมได้นั่งรถพี่โชติกลับ ทั้งๆที่ผมยังไม่เคยได้คุยกันกับพี่เค้าเลย แค่ได้นั่งฟังพี่เค้าเคาะรหัสมอร์สตลอดคืนเท่านั้นเอง พี่เค้าเล่าเรื่องต่างๆให้ฟัง ตอนอยู่บนรถ ผมมีนั่งหลับไปด้วย น่าเกลียดเชียว (-.-) พี่ๆพากันไปสมาคมวิทยุสมัครเล่นแห่งประเทศไทย RAST ที่ AIT พี่โชติมาส่งผมถึงบ้านเลย แค่ได้ติดรถมาก็รู้สึกดีมากๆแล้ว

ล่าสุด ก่อนกลับ พี่ E20FBA บอกมาว่า ถ้าจะตั้งสถานีหนะ พี่เค้าไปช่วยตั้งก็ได้นะ ตอนกลับมาก็ยังไม่ได้คิดอะไร แต่ที่บ้านมีปรับปรุงบ้านพอดี ก็เปิดไปเจอช่อง 144.0125 MHz ได้สนทนากับ พี่ E27BRV ถามเกี่ยวกับการตั้งสถานี พี่เค้าก็บอกมาว่า "จะขึ้นเมื่อไหร่ละ เดี๋ยวพี่ไปช่วย" โทรไปหาพี่ E20RUZ กะจะถามเรื่องสายอากาศว่าเลือกอะไรยังไง พี่เค้าก็บอกเหมือนกัน ว่า "จะขึ้นเมื่อไหร่ เดี๋ยวพี่ไปช่วย"

.

.

.

ไม่น่าเชื่อเลย เมืองกรุงเทพฯ ที่ใหญ่ขึ้นทุกวันๆ ผมได้เจอมิตรภาพที่แสนดี เพราะ "คลื่นวิทยุ"

วันอังคารผมนัดเจอกับเพื่อนกลุ่ม Hell-loop ก่อนล่วงหน้า เพราะอยากเจอเพื่อนๆที่ไม่ได้เจอนานแล้ว แอนให้ของขวัญเป็นความใฝ่ฝัน ที่ผมได้หลงลืมไป แอนได้กลับมาทำให้ผมได้ฉุดคิดอีกครั้งถึงอนาคตของผม (เคยบอกกับแอนว่า อยากเลือก Thesis ที่มีโอกาสที่จะได้เข้าทำงานที่ Google) เพื่อนๆได้มารวมตัวกันครั้งใหญ่วันนี้เกือบยี่สิบชีวิต ที่บ้านคิม เราได้ของขวัญเป็นร้านหมูสะเต๊ะหน้าบ้านที่แสนอร่อย และขนมน้ำแข็งไส ที่หอมหวาน จากร้านเพื่อนของเราเอง (คิม)

ผมได้ของขวัญก่อนวันเกิด เป็น ศูนย์กีฬาเยาวชนเขตสะพานสูง ซึ่งอยู่ห่างจากบ้านไปประมาณ 500 เมตร ตั้งใจว่าจะไปออกกำลังกายตอนเช้า ช่วงที่ไม่มีคน ซึ่งวันแรกก็ได้ไปแล้ว ในวันก่อนวันเกิด คือวันที่ 3 กันยายน. ถึงแม้เราจะไม่ได้รู้จักกันมาก่อน แต่ผมก็ได้ของขวัญจากครูห้องออกกำลังกาย แนะนำวิธีออกกำลังกายท่าต่างๆ ที่สำคัญ ออกกำลังกายที่นี่ ไม่เสียเงิน เข้าใช้บริการได้ฟรี

พี่สาวผม ได้โทรมาตอนห้าทุ่ม ซึ่งคืนวันที่สามเป็นคืนวันที่ผมนอนเร็ว เพราะว่าไปออกกำลังกายมา ได้ SMS จาก พี่จู (TU-RSTL) ตอนหกโมงเช้า ที่ผมไม่คิดว่าพี่จะจำวันเกิดน้องชายคนนี้ได้ด้วย. MSN จากคิม, น้องหยุย (Podgilaz), ฟางข้าว เพื่อนหมูหยอง หรือ หนูเมย์ ก็ทักมา ‘Happy Birthday’ ก็ไม่รู้ว่าเอาวันเกิดเรามาจากไหน นุ้ย (Minigirlz) ก็ทักมา พี่เปรม นัตโตะ แนนนี่ (monkeysheep) พลอย (wwploy) ทักมาทาง Multiply พี่เมย์ ทักมาทาง Facebook

เพื่อนบริษัทที่ผมคิดว่าพวกเขาคงลืมกันไปแล้ว ก็รวมกันโทรศัพท์มาทักทายผมตอนช่วงบ่ายสาม (Annie, Ought, Sign) สร้างความแปลกใจมากทีเดียว น๊อตตี้, อดิรุจ โทรมาหาช่วงเช้าและช่วงมืดของวัน

กุนทักมาทาง Reuters Messenger แนน (Monkeysheep) โทรมาหาอีกครั้ง ช่วงหัวค่ำ ดีใจมาก นึกว่าจะไม่โทรมาแล้ว เพราะเขียนลง multiply วันนี้ยอมใส่หูฟัง คุยผ่าน VoipDiscount มาจากสวีเดน

เพื่อนก๊อฟ ก็ยังจำวันเกิดได้ ก็ Happy Birthday อีกครั้ง รวมทั้งเหล่าผองเพื่อน Software Engineering. พี่สาวเราโทรมาหา ถามว่าจะกลับกี่โมง ก็บอกว่าประมาณสี่ทุ่ม เพราะปกติ วันเกิดก็เหมือนวันๆนึง ที่บ้านก็กินข้าวกันปกติ ปีนี้ก็เลยนัดเพื่อนลาดกระบังมากินข้าวกัน

ขอบคุณ ติ๊ก, ผึ้ง, หนุ่ม, ตอง, ต้อง, เฟิร์ส สำหรับอาหารมื้อพิเศษที่ BBQ Plaza ในวันนี้ คืนที่มีแต่รอยยิ้มและเสียงหัวเราะของเหล่าผองเพื่อนที่ได้มาเจอกันอีกครั้ง ขอบคุณน้องก่อน ที่ฝากพี่หนุ่มมา Happy Birthday ด้วย

กลับมาบ้าน มีเรื่องที่น่า Surprise ในรอบ 15 ปี ก็คือ ป้ายกระดาษเล็กๆ สีขาว เขียนด้วยลายมือที่คุ้นเคย เขียนไว้ว่า "Pop มีเค้กไอติมในตู้เย็น ช่อง Freeze" น้ำตาแทบไหล กลับมาถึงบ้านวันนี้ตอนสี่ทุ่มกว่า ป๊อปขึ้นไปหาแม่ที่ห้องนอน ซึ่งกำลังดูมังกรหยกกับพ่ออยู่ แม่ลูบหัว พร้อมกับบอกว่า "Happy Birthday พี่เป้เค้าซื้อเค้กมาให้แนะ เมื่อคืนพี่ปุ๋มก็โทรศัพท์มา Happy Birthday"

นับจากวันที่ผมเกิด จนกระทั้งวันนี้ คงจะกินเวลา 1/3 ของอายุขัยของมนุษย์แล้ว ถึงแม้ว่าผมจะได้ไม่รู้ว่าอนาคต ผมจะมีชีวิตถึงอายุเท่าไหร่ แต่วันนี้ ผมมีความสุขมาก ไม่ได้เพราะเป็นวันเกิด แต่เป็นเพราะ ความรู้สึกที่เหล่ามิตรสหาย คนสนิท เพื่อนสนิท และครอบครัว ได้มอบให้กับผม

แม้แต่ฝน ก็ยังร่วมแสดงความยินดีตั้งแต่เช้า แสงแดดตอนกลางวัน ความเงียบสงบ ในยามค่ำคืน เสียงจิ้งหรีดร้องระนาว บ้านหลังนี้ ที่อบอุ่น โน๊ตบุ๊ค ที่ทำให้ผมได้มีวันนี้… ผมได้เริ่มให้ของขวัญกับตัวเอง ตั้งแต่เมื่อวาน จากของขวัญคือหนังสือคู่มือมนุษย์ ผมได้ให้ของขวัญกับร่างกายด้วยการไปเริ่มออกกำลังกาย ผมให้ของขวัญกับสมอง ด้วยการได้ลองสิ่งใหม่ๆ (Python) ผมได้ให้ของขวัญกับอนาคตตัวเอง ด้วยการเสนอแนวคิด Thesis ผมได้ให้ของขวัญกับภาระค่าใช้จ่าย ด้วยการเริ่มกลับมานับเงินในกระเป๋าอีกครั้ง

ขอบคุณโลก ขอบคุณแรงดึงดูด ขอบคุณทุกสิ่งทุกอย่าง ที่ทำให้ วันวันนึง มีความหมาย. และวันต่อๆไป ก็จะเป็นวันที่มีความหมายสำหรับผม ทุกๆวัน…

[Update] ซวง Message มาเพิ่มตอนเที่ยงคืน กับ Jennifer ทักมาทาง Facebook ก้องซากุทักมาทาง MSN

ตอนประถม จำได้ว่า พอเข้าม.1 เพื่อนขอยืมตังค์ปั๊ป….มารู้ตอนหลังว่า อ่อ มันเรียกว่าไถตังค์หรอกหรอ –’

ตอน ม.2 วิชาชุมนุม เราเคยตื่นเต้นดีใจที่จะได้เรียนวิชาทางคอมพิวเตอร์สักที…. ตอน ม.6 ตอนที่สอบโควต้าของ Computer Science ธรรมศาสตร์ กับครั้งแรกในรั้วมหาวิทยาลัย ที่พี่ๆพาไปทำกิจกรรมตอนหลังจากสัมภาษณ์โควต้า…. ความรู้สึกแรก เมื่อเจอเพื่อนที่ลาดกระบัง ในช่วงสัมภาษณ์ก็ได้ขออีเมล์เอก และห้องเรียน Calculus ที่ทั้งห้องพากันจำชื่อของคนอื่นๆ

เรื่องราวมากมายของคนๆนึงที่อยู่ในความทรงจำตลอดช่วงระยะเวลาที่เรียนอยู่ลาดกระบัง…

ความรู้สึกครั้งแรก เมื่อได้ขึ้นเรือ ตอนค่ายเรือเยาวชนสร้างสรรค์ไทย ที่ทำให้เรารู้สึกดีจนกระทั้งทุกวันนี้… ความรู้สึกครั้งแรกของวันแรกของการทำงาน ภาพที่ยังจำได้ติดตา ของหมายเลขที่นั่ง ที่ขึ้นบนบอร์ด ในห้อง Boot Camp ที่บางคนยังไม่มีที่นั่ง แต่แล้วก็มีรายชื่อบนบอร์ด และมีเลขที่นั่งแล้ว

ความรู้สึกเมื่อเดินแวะแต่ละชั้นของ Reuters Software และความรู้สึก เมื่อพี่พาเดินไปยังโต๊ะที่นั่ง ยังจำได้ว่า พี่ดาว นั่งคุยกับมุ้ย ณ เวลานั้น… ความรู้สึกของวันที่ 2 ของการทำงาน ที่มาทำงานสายเลย 9 โมงครึ่งได้ ความรู้สึกของการเปิดคอมพิวเตอร์ครั้งแรก และต้องทำตามขั้นตอนที่ได้เรียนรู้มาจาก Boot Camp วันแรก ความรู้สึกตื่นเต้น เมื่อได้รับอีเมล์ Welcome onboard of RFA team ของพี่ป๋อง เป็นความรู้สึกการต้อนรับที่แสนอบอุ่น ทั้งๆที่ไม่รู้ว่าทีมนั่งกันตรงไหน ณ ตอนนั้น อยู่ชั้นเดียวกันหรือเปล่าก็ยังไม่รู้

ความรู้สึกของเดือนแรกของการทำงาน ที่ตื่นเต้น พยายามใช้ทรัพยากรทุกอย่างของ Office ให้คุ้มค่า กินน้ำกระป๋อง 5 บาททุกวัน กินโอวันตินทุกวัน นั่งคุยกับเพื่อนตอนบ่าย และเครียดกับงานแรกที่ได้รับคือ Dry-Run ที่ ณ ขณะนั้น ไม่รู้ว่ามันคืออะไร

ความรู้สึกของวันที่ 2 ที่แอนเข้ามาหา แล้วก็ขอดูหมายเลข IP Address ของคอมพิวเตอร์ แล้วก็จัดการติดต่อเรื่อง Admin Right ให้… ความรู้สึกแรก เมื่ออู๋ เพื่อนที่เรียน MCAD ที่ขอนแก่น ก็ทำงานที่เดียวกับเรา ทีมเดียวกับเรา และนั่งใกล้ๆเรา เหนือไปกว่านั้นคือ รหัสพนักงานก็ติดกับเรา และชื่อก็คล้ายเรา แม่ชื่ออู๋ ก็เหมือนชื่อแม่เรา

ความรู้สึกของการนั่งใช้คอมพิวเตอร์โดยไม่รู้ว่าต้องทำงานอะไร ในช่วงวันแรกของการทำงาน ไม่มีใครเข้ามาคุย (เพราะอู๋กับทราย ต่างไปเทรนทั้งคู่) ความรู้สึก เมื่อได้เข้าห้อง Itanium ของ NECTEC ซึ่งถือเป็นครั้งแรกที่ได้สัมผัสห้องเทคโนโลยีอันยิ่งใหญ่ พร้อมกับตื่นเต้นในความอลังการ ว่า เฮ้ย! นี่เราจะได้ทำงานห้องนี้หรอ

ความรู้สึก เมื่อได้งานแรกเป็นการลง Software บน Itanium 2 ใหม่ กับตู้ Rack ที่เต็มไปด้วยคอมพิวเตอร์ ทั้งๆที่มีอยู่เพียง 3 ตู้ Rack ก็ตาม…. ความรู้สึก เมื่อได้เข้าห้อง Data Center ของที่ทำงานครั้งแรก ที่เต็มไปด้วยตู้ Rack คอมพิวเตอร์

ความรู้สึกครั้งแรกของการได้ชิมโมจิ ที่ซื้อมา เพราะเห็นโนบิตะ กับโดเรม่อนชอบกิน

คนแรก ชื่อ คำรณ ได้รู้จักตอน ม.ปลาย เป็นคนที่รักเพื่อนมาก มีอยู่ครั้งหนึ่งที่เราไม่ได้เจอกันนาน พอวันเทศกาล บ้านออม ก็จะจัด Meeting คำรณ ร้องไห้ออกมาเองเพราะคิดถึงเพื่อนมากด้วย. ตอนอยู่ ม.ปลาย มีกิจกรรมมากมาย ที่ให้คำรณคอยช่วย เนื่องจาก คำรณ เก่งเรื่อง จิตรกรรม งานศิลปะ บ่อยครั้ง ต้องให้คำรณช่วยบ่อยมาก จนกระทั้ง คำรณแทบจะไม่ได้หลับไม่ได้นอน นั่งทำทั้งวันทั้งคืนอยู่บ่อยครั้ง. ชีวิตคนเรา จะมีใครสักกี่คนกันนะ ที่เกรงใจกันได้ทุกคน

คำรณ เป็นหนึ่งในคนที่เพื่อนทุกคนเกรงใจ เพราะรู้ว่า ไม่ว่างานอะไร ถ้าไปขอให้คำรณช่วย เค้าก็จะช่วยเสมอ แม้ว่า เค้าเองไม่มีเวลาของตัวเองเลยก็ตาม ทุกคนเกรงใจไปเอง คำรณเป็นที่รักของเพื่อนๆมาก รวมถึงเราด้วย บ่อยครั้ง เรากลัวว่า มันจะโดนสังคมเอาเปรียบ เพราะความที่มันมีความเป็น "คนดี" ของสังคมอย่างสุดขั้ว

เวลาเราคุยกับคำรณ เราจะเรียกคำรณว่า "คุณ" เหมือนกับที่คำรณเรียกกับเพื่อนทุกคน มันเหมือนเป็นคำโต้ตอบที่ออกจะแปลกในหมู่เพื่อน แต่กลับให้ความหมายดียิ่งนัก (เรามีเพื่อนแค่ 2 คนที่เริ่มต้น ใช้คำศัพท์นามว่า "คุณ" คือ คำรณ กับ หมูหยอง) นี่ เป็นคนที่ 1 ที่เราเชื่อว่า เขาบริสุทธิ์ และไม่มีทางเป็นพิษเป็นภัยกับใคร ถ้ามีคนแบบเขาอยู่บนโลกได้สัก 10% คงทำให้โลกน่าอยู่มากๆเลยทีเดียว

คนที่สองคือ เม้ง ได้รู้จักตอนเรียน computer science ด้วยกัน ช่วงแรกเราจะไปไหนมาไหนกับเม้ง เรามองว่าเม้งเป็นคนที่มีอุดมการณ์ ซึ่งอาจจะได้รับการถ่ายทอดมาจากผู้เป็นแม่ ซึ่งเป็นครู อย่างมาก บุลคลิก เม้ง ดูเหมือนเป็นคนนุ่มนวล แล้วก็คิดถึงคนอื่นเสมอ เขาอยากเรียนต่อทางด้าน Game Programming ซึ่ง โปรเจคจบ เค้าก็ได้ทำอย่างที่เค้าอยากทำ ได้เรียนในวิชาที่เค้าอยากเรียน แต่เวลามีการแสดงความคิดเห็น หลายครั้ง ที่เม้ง ให้มุมมองที่แตกต่างกันออกไป เป็นมุมมองของคนที่คิดถึงคนอื่นก่อน แต่ในความนุ่มนวล กลับหนักแน่น ในเรื่องที่ตัวเองเห้นว่าสมควรแล้ว ต้องเป็นอย่างนั้น และกลับมีความเชื่อมั่นในตัวเองมากทีเดียว (เรารู้สึกว่าเห็นได้บ่อยครั้งนะ) และ จากคนที่แก่กล้าประสบการณ์งานกิจกรรม งานเพื่อสังคม คำสอนหรือคำแนะนำ สำหรับน้องๆ ดูเหมือนเม้งจะสามารถถ่ายทอดออกมาได้ดี สามารถถ่ายทอดเป็นขั้นตอนได้

น่าเสียดาย ผมกลับความจำปลาทอง จำชื่อจริง นามสกุลจริงแน่นอนไม่ได้ อย่าง คำรณ ไม่แน่ใจว่า นามสกุล เหล่าหวังศรี หรือ คงเจริญถิ่น หรืออะไรเทือกนี้ เนื่องจาก ตอนม.ปลาย เช่นนามสกุลปลอมกันบ่อย ส่วนเม้ง อนุพงศ์ เลี้ยงมณีกุล [ ไม่รู้สะกดถูกมั๊ย ]

วันนี้ สิ่งที่สะกิดใจให้ผมอยากเขียนเรื่องนี้ มาจากไดอาร์รี่ของเม้ง ที่มันมาสะกิดใจ ให้ผมอยากเขียนเรื่องเหล่านี้เก้บไว้สักหน่อย. // ขอบคุณสำหรับความรู้สึกดีดี ที่ฝังอยู่ในส่วนลึกของความทรงจำ.

อีกครั้งนึงตอนประชุมปรึกษาเรื่องห้องน้ำ ก็พอประกาศหา Staff ขัดส้วม น้องกลุ่มนึงก็ยกมือขึ้นมาทันทีเลย แบบสปิริตแรงกล้ามาก ประทับใจ เหมือนกับเรื่องที่ปกติหา Staff ทำได้ยากเหลือเกิน กับหาได้ทันทีทันใดด้วยการเสนอตัวขึ้นทันที โดยที่ไม่ได้รีรออะไรเลย. ตอนสันธนาการ เวลาเต้น เวลาเล่นเกมส์ ก็เข้าไปเล่นกับน้องเลย ไม่ต้องบอกว่าให้เข้าไปแจม หมั่นซ้อมเพลง.

เวลาประชุม จะมีเรื่องของน้องค่ายคนหนึ่งที่อาจจะเรียกว่าเก่ง แต่ระแวง และมีโลกที่เป็นโลกแง่ลบ หลังจากประชุมจบ ก็ดึกแล้ว ตี 1 ได้ เราก็รีบอาบน้ำและเตรียมนอน เพราะรุ่งขึ้นต้องไปวางพวงมาลากับทางโรงเรียนแต่เช้า. ก่อนขึ้นไปนอน ก็เห็นน้องๆนั่งกินขนมในห้อง Staff ชาย ก็นึกว่านั่งคุยเล่นกัน ที่ไหนได้ น้องๆกำลังปรึกษาหารือกันถึงน้องค่ายคนนั้น ว่าจะหาหนทางแก้ยังไงดี จะทำอะไรให้น้องค่ายคนนั้นเปลี่ยนความคิด เปลี่ยนลักษณะนิสัย

สักพัก น้องเค้าก็เรียกพี่หมู เข้าไปช่วยให้คำปรึกษาด้วย. เราหันหน้าไปมองกับเบิร์ด บอกเบิร์ดว่า เราประทับใจมากเลย เอาหละ เราก็ต้องทำหน้าที่ของเราวันรุ่งขึ้น รีบนอนกันดีกว่า แล้วเราก็เริ่มนอนไป นอน นอน นอน เรารู้สึกว่าเรานอนมานานแสนนาน แต่เรายังได้ยินเสียงน้อง ยังคุย ยังปรึกษากันอยู่ ซึ่งเราคิดว่า เวลานั้น คงไม่ต่ำกว่าตี 3 แล้วด้วยซ้ำไป. จนกระทั้งรุ่งเช้าตื่นมา ก็เจอเรื่องที่น่าประทับใจอีกคือ

น้องๆพากันปลุกเพื่อนๆให้ตื่นได้แล้ว ปลุกกันคนละครั้งๆ ก็ตื่นขึ้นมาเก็บที่นอน เตรียมไปอาบน้ำกัน แทบไม่ถึง 5 นาที น้องก็หายไปจากที่นอนหมดแล้ว. มาค่ายนี้ นี่คือสิ่งที่เราประทับใจมาก จากน้องปี 1 . ที่ทำให้รู้สึกเหมือนกับว่า แม้ว่าปีหน้า เราจะไม่มีโอกาสได้ทำค่ายดีดีอย่างนี้ แต่ก็จะมีคนทำงานอย่างนี้ต่อไป….

เป็นที่น่าแปลกใจยิ่ง หมูหยองยอมถ่อมาถึง The Mall บางกะปิ ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ เค้ากลับไม่กล้าเจอหน้าเรา เมื่อนับย้อนไป เราไม่เจอหมูหยองมานานถึง 4 ปีแล้วนะเนี๊ย. เหตุผลก็คือ เพราะว่าเราไม่ได้นอนตลอดคืน หมูหยองก็เลยเลือกที่ๆใกล้ๆบ้านเรา จะได้ไม่ต้องเดินทางไกล เดี๋ยวจะกลายเป็นผีเฝ้าถนนไป

โอเค นัดเจอกันตอนบ่าย 4. ผ่านไป 1 ชั่วโมงครึ่ง บ่ายโมงครึ่ง เราเริ่มลังเล อยากทำงานต่อให้มันเสร็จๆไป ก็เลยโทรไปหาหมูหยองอีกรอบ ปรากฏว่าหมูหยองออกมาแล้ว แล้วเป้นการเดินทางที่ไกลด้วย ก็เลยเอาหละ เจอ 4 โมงตามปกติ เราก็รอฟางจัดแจงพิมพ์รายงานเสร็จ เราก็เก็บเครื่อง ขนบ้านกลับเข้ารถ

มันก็ขนบ้านจริงๆนะ เราเอาหนังสือทุกอย่างที่เราคิดว่าเราอาจจะต้องใช้มาเต็ม 1 ตะกร้าใหญ่ แล้วยังมีหนังสือโปรเจค หนังสือที่เกี่ยวข้องอีก 1 กอง. รอบแรก เราหิ้วตะกร้าหนักอึ้งลงไปเก็บก่อน รอบที่ 2 เอา Notebook กับกระเป๋าสะพานเรา แลวก็ลัง CD ไปเก็บ ก็พอดีจังหวะที่มาเจอเอ๋ เอ๋ก็ถาม โอ้ เราจะไปปิกนิกที่ไหน =”= หอบข้าวของบ้าพลังหอบฟางมาก แล้วเราก็ขึ้นไปห้องภาคอีกรอบ

คราวนี้ เอ๋ช่วยเราขนหนังสือลงมาเก็บที่รถ น่าดีใจจัง ไม่งั้นเราคงต้องขึ้นมาอีกรอบ. พอเก็บเสร็จ ติ๊กก็โทรมา บอกว่าเพิ่งกินข้าวเสร็จ ในใจเราก็คิด ตายหละ มันรอเราตั้งชั่วโมงกว่าแล้ว ก็เลยรีบไปโรงอาหารกินข้าว ติ๊กไปส่งแบ๊งค์ สักแปปก็กลับมานั่งดูเรากินข้าว วันนี้ติ๊กออกมาทำ Project เหมือนกัน แต่ว่าไม่ขึ้นห้องภาค เพราะว่าไม่มีชุด ไปทำที่สำนักฯคอมฯ แทน

หลังจากเรากิน ไข่เจียวอมน้ำมันสิ้นคิด เสร็จ เราก็เดินทางไป The mall ผ่าน Motorway ด้านหลัง วันนี้ขับรถ รถไม่สั่น ทั้งๆที่ขับที่ความเร็ว 120 km/h เลยคิดว่าความดันล้อคงกำลังได้สมดุลพอดี ขับเพลิน ลืมนึกถึงปลายทางที่จะไป เลยไปลงพระราม 9 ตัดใหม่ =”= เลยต้องเสียเวลาวกกลับรถมาเข้าถนนศรีนครินทร์

ติดแยกลำสาลี ตามที่คาดคิดไว้ แต่ไอ้เรานี่สิ เกิดอาการง่วงขึ้นมาฉับพลันเลย เผลอหลับคาถนนไป 3 รอบ โอ้ จอร์ช ตายแล้ว ยังดี ที่มีสติ กระตุ้นตัวเองกลับมาสู่ท้องถนน. แต่ตอนนั้นรถมันติดอยู่นะ ไม่มีรถขยับเลย พยายามกระตุ้นตัวเองให้ตื่น ก่อนเดินทางไปถึง The mall เวลา บ่าย 3 หาที่จอดรถ 20 นาที โอ้แม่เจ้า ให้ตายเถอะ หาที่จอดรถได้ยากเย็นเหลือเกิน รถใน The Mall บางกะปิเยอะขึ้นมาก จากเดิม จอดซ้อนคันแถวเดียว กลายมาเป็นจอดซ้อนคัน 2 แถว

มือถือ แบตเหลือ 0 ขีด เลยโทรไปหาหมูหยอง บอกว่าถึงแล้ว ไปรอที่ MAC นะ สักพัก เฮ้ย ไป MAC จะทำไรฟะตู เลยโทรไปหาอีกครั้ง เปลี่ยนไปเจอที่ SE-ED แทน

อ่านหนังสือที่ SE-ED ได้สักพัก พี่แกก็มาเซย์เฮลโหล โอ้ หมูหยองแต่งตัวแปลกไป แว๊บแรกที่เห้น ดูไม่คุ้นหูคุ้นตายิ่ง แม้ว่าหน้าตาเหมือนเดิม แต่ Style การแต่งตัวเปลี่ยนไป เพิ่งมานึกตอนหลัง อ่อ ปกติพี่แก เราเคยเห็นแต่ใส่กระโปรงหนิเนอะ ไม่เคยเห็นใส่กางเกงยีนส์แบบสาวห้าวมาก่อน แถมสะพานเป้ขนาดเล็กกระทัดรัดข้างหลัง เออ แปลกดี ไม่เคยเห็น ดูอ้วนขึ้นด้วย

หมูหยองอยากเดินเล่นไปเรื่อยๆ ก็เอาเลย เดินตั้งแต่ชั้น G ยัน ชั้น 4 ไม่ได้ดูอะไรเลย เดินอย่างเดียว รู้สึกตัวคือ เมื่อยขา อุเหม่ ก็คนมันนั่งอยู๋แต่หน้าคอม เดี๋ยวนี้ แทบจะเป็นง่อย อยู่ดีดีได้มาเดินทางไกลนี่ย่อมเมื่อยเป็นธรรมดา ก็เลยหาที่นั่ง ท้ายที่สุดได้นั่งที่ MAC =”= ซื้อไอติมมากิน

สิ่งหนึ่งที่จำได้คือ หมูหยองจะไม่ค่อยสบตา เดี๋ยวนี้ก็ยังเป้นอยู่แฮะ นั่งก้มหน้าก้มตาพูดกับเรา เราก็เลยหลอกล่อ ให้พี่แกมาสบตาเราให้ได้ หลอกล่อได้ครั้งนึงจากไอติม ประมาณว่าเห็นมองถ้วยไอติมอยู่ เราเลยยกขึ้นมาอยู่เหลือระดับสายตาเรา หมูหยองหลงกล สายตาตามขึ้นมาด้วย เลยได้สบตาใช้เวลา 1/10 วินาที ก่อนจะรู้สึกตัว รีบหนีสายตาเราไป

หลังจากนั้น ก็พยายามชอนไชให้ลูกกระตาโผล่ขึ้นมา แต่ท้ายที่สุดแล้วก็ไม่สำเร็จ =”= คุยเรื่องสัพเพเหระ เราก็ง่วงเป้นพักๆ พอหายเมื่อย เราก็ไปเดินกันต่อ

หมูหยองยังใส่แว่นเหมือนเดิม ยังไม่ได้เปลี่ยนไปใช้คอนแทคเลนส์ มีอยู่มุมนึง คือเมื่อมองลงมา 30 องศา เอี้ยงข้าง 45 องศา จะเป็นมุมที่ดูน่ารักมากเลยหละ.

ตอนนี้ภาพที่ยังติดตา มันเป็น 2 บุคคลิก คือ ตอนหมูหยองใส่กระโปรงสมัยก่อน กับตอนเป้นสาวห้าวในวันนี้ หมูหยองบอกว่า ดูหนังเรื่องเพื่อนสนิทคนเดียวมา เอ่ออออ เราก็จินตนาการออกเลย ว่าพี่แกนั่งรายล้อมไปด้วย คนที่มากันเป็นคู่ นั่งดูอยู่ด้วยกัน =”=

นึกถึงตอนชวนเล่นไอซ์ ก็ไม่เล่น โยนโบว์ก็ไม่โยน วันนี้ชวนร้องเกะก็ไม่ร้อง หนังก็ไม่ดู กินก็ไม่กิน โบว์ก็ไม่โยน เหอะๆๆๆ จะเดินอย่างเดียว เมี๊ยว.

ท้ายที่สุดแล้วหมูหยองกลับตอนทุ่มนึง ปิดการเที่ยว ในช่วง 4 ปีที่ผ่านมา ไม่รู้จะมีโอกาสได้เจอครั้งหน้า ในกี่ปีข้างหน้า. ระหว่างเดินกลับมาที่รถ เจอแอมมี่กับบุ้ง แปลกมาก ดูเราตอบสนองได้อย่างรวดเร็ว มือกวักทักทายในจังหวะที่แอมมี่กำลังจะเดินไป ได้คุยเรื่องชีวิตเครียดๆโปรเจคนิดหน่อย แล้วก็แยกย้ายกันไป

โทรศัพท์

เออ เรื่องโทรศัพท์นี้ ให้ตายเถอะ ทำไม 2 วันนี้คนโทรเข้ามาเยอะจังละนี่ มีโทรหาปิ๊ก ติ๊ก แล้วก็มีน้องอู๋หมิงโทรมาถาม OpenGL ไอ้เจมส์โทรมาถาม Real Time Linux หมู IDEA ก็โทรมา เรื่องคอมมีปัญหา ต้องโทรหาพี่โจ้เรื่อง ER แล้วก็มี คนจาก IDEA โทรมาขอเลขบัญชี ไอ้อ้นโทรมาเมื่อกี้แต่รับไม่ทัน แม่เรา ฟาง ไอ้เบสยืมใช้ เพื่อนมันก็โทรมา เป้นช่วงที่โทรศัพท์เรา Hot ที่สุดในรอบที่ใช้มาเลยมั้งเนี๊ย คืออย่างอู๋หมิงก็โทรมา 5 รอบขึ้นไป มีคนนั้นคนนี้โทรเข้ามาตลอดเวลา ดูฮอทจัง ปิดประเด็นทิ้งท้ายเพียงเท่านี้

เรื่องที่ประทับใจก็คือเรื่องนี้แหละ แม้ว่าพี่นกจะไม่รู้ว่างานเราผลจะออกมายังไง แต่พี่นกก็ช่วยเหลือเต็มที่ ทั้งด้านอุปกรณ์ ทั้งด้านเวลา กำลังกาย มาช่วยเรา ปลื้ม. เพราะว่าถ้าไม่ได้แรงสนับสนุนตรงนี้ เราก็คงไม่สามารถทำโปรเจคนี้ได้ เพราะว่ามันใช้ทรัพยากรเยอะทีเดียว

เราเปลี่ยนบรรยากาศห้องภาคที่เราอยู่ จากเดิมที่ไม่เห็นแสงเดือนแสงตะวัน ก็ไปเปิดมูลี่ให้มันมีแสงจากนอกตึกเข้ามา โอ้ สว่างขึ้นเยอะเลยแฮะ ประหยัดค่าไฟที่จะต้องเปิดหลอดไฟ แถมได้ไฟที่แสงสว่างและเป็นธรรมชาติอีก ดีจัง.

เมื่อวานเราใช้เวลาในการเผาโปรเจคตลอดทั้งคืน หนีไปนอนตอน ตี 5 ถึง 7 โมงเช้า เนื่องจากทนความง่วงไม่ไหว ไม่น่าเชื่อหลับไปแปปเดียว ผ่านไปแล้ว 2 ชั่วโมง. ปั่นงานถึง 8 โมงเวลาส่งงาน ก็เถือกๆรีบๆรวมรีบๆส่ง ปรากฏว่างานที่ส่งไปมันไม่เรียบร้อยดี ใช้ไม่ได้อยู่หลายจุด นั่งปรับกันมาเรื่อยๆถึงบ่าย เราอีเมล์ไปส่งตอนค่ำๆที่ผ่านมา. อาจารย์เห็นคงรู้ว่า งานเราไม่พร้อมอย่างแรง เฮออออออ….

แต่ไอ้นุ่นคิดว่าเป็นของอ.ศรัณย์ [ พอดีอ.ชื่อเดียวกับไอ้พี่หนุ่ม] ก็เลยขำมัน บอกมันว่าม๊ายจ๊าายยยยย ผิดคนแล้ว. มันถึงได้ไปดูดีดี. ก็เลยถามมันว่า เฮ้ย แล้วมันไปขุดเว็บนี้มาจากไหนฟะ!!!! มันก็บอกว่าน้องเค้ามาเม้นต์ไดมัน.

ไอ้นี่ก็ยังไม่เท่าไหร่หรอก เราก็ตื่นเต้นอยู่ ก็เลยอ่านไดน้องเค้าย้อนหลังไปเสียหน่อย เฮ้ยยยยยย พี่ต้นมาเม้นไดน้องก่อนด้วย ทำไมโลกแคบงี๊เนี๊ย รู้สึกว่าพี่ต้นจะมาเม้นต์หลายวันแล้ว เท่าที่เปิดย้อนหลังดู แต่ไม่รู้จะรู้มั๊ยว่าอ่าว นั้นมันไดอาร์รี่ของน้อง
สุดที่รักของพี่หนุ่มเพื่อนเรานะเนี๊ย

เหอะๆๆ… ตลกดี ใจโลกอันกว้างใหญ่ จริงๆแล้วมันก็แคบเหมือนกันนะ….
^.^

[ 21:29 ] Kong CS_TU: คือเราพบว่า เราจำเป็นต้องช่วยเหลือตัวเองให้ได้ก่อน
[ 21:29 ] Kong CS_TU: แล้วจึงให้ความช่วยเหลือผู้อื่น
[ 21:30 ] Kong CS_TU: เราเคยคิดว่า ถ้าเราอยากช่วยเหลือคนอื่น เพื่อทำโน่นทำนี่ แต่อยากให้มีคนมา support น่ะ เราเคยลองมาแล้ว มันไม่ได้ผลหรอก เว้นแต่จะโชคดีจริง ๆ

[ 21:30 ] Kong CS_TU: เราก็เลยทำงานเพื่อให้ตัวเองสามารถมีระบบเป็นของตัวเอง
[ 21:30 ] Kong CS_TU: จากนั้น อยากเอาไปช่วยใคร
[ 21:30 ] Kong CS_TU: ก็เป็นสิ่งที่ทำได้ไม่ยาก

[ 21:39 ] Kong CS_TU: แต่เราเป็นคนที่แยกแยะนะ
[ 21:39 ] Kong CS_TU: คืออันไหนที่เป็นธุรกิจ ก็ต้องเป็นธุรกิจ
[ 21:39 ] Kong CS_TU: อันไหนที่เราอยากช่วย หรือทำเป็นการกุศล ก็คือจะทำให้เต็มที่
[ 21:40 ] Kong CS_TU: ไม่คิดว่าจะได้ผลประโยชน์อะไรกลับมา

Qoute of the day. ชอบสิ่งที่เพื่อนคนนี้พูด….