Archive for the Deep in Heart Category
Cyber Camp 4: ประทับใจปี 1
Posted in Deep in Heart - 27 October 2005 00:10:49เที่ยวกับหมูหยอง
Posted in Deep in Heart - 15 October 2005 23:48:47ประทับใจ พี่นก
Posted in Deep in Heart - 15 October 2005 22:19:06โลกมันแคบ
Posted in Deep in Heart - 3 April 2005 00:49:30
สิ่งที่เจอ/ ที่เห็นมา ก็มี ตอนที่เล่นกิจกรรม Walk rally ซึ่งมันจะมีธงปักอยู่ในช่วงระหว่างทางเดินฐาน ตอนนั้นเราเข้าไปดูน้องปี 1 กำลังทำกิจกรรมกับน้องในฐาน มันเป็นการแต่งเรื่องต่อๆกัน. แล้วเราก็ออกมาตอนเล่นกันจบฐาน สักพัก เราก็ได้ยินเสียงตะโกน ไดดยินน้องบอกว่า น้อง ไม่ต้องเข้าไปในทุ่ง ตรงนั้นไม่มี ไม่ได้ตะโกนเพียงคนเดียว แต่ได้ยินอยู่เป็นกลุ่ม มีเตือน Staff ระหว่างกันเอง ให้กันน้องออกมา เพราะในทุ่งอันตราย อืมมมม.
อีกครั้งนึงตอนประชุมปรึกษาเรื่องห้องน้ำ ก็พอประกาศหา Staff ขัดส้วม น้องกลุ่มนึงก็ยกมือขึ้นมาทันทีเลย แบบสปิริตแรงกล้ามาก ประทับใจ เหมือนกับเรื่องที่ปกติหา Staff ทำได้ยากเหลือเกิน กับหาได้ทันทีทันใดด้วยการเสนอตัวขึ้นทันที โดยที่ไม่ได้รีรออะไรเลย. ตอนสันธนาการ เวลาเต้น เวลาเล่นเกมส์ ก็เข้าไปเล่นกับน้องเลย ไม่ต้องบอกว่าให้เข้าไปแจม หมั่นซ้อมเพลง.
เวลาประชุม จะมีเรื่องของน้องค่ายคนหนึ่งที่อาจจะเรียกว่าเก่ง แต่ระแวง และมีโลกที่เป็นโลกแง่ลบ หลังจากประชุมจบ ก็ดึกแล้ว ตี 1 ได้ เราก็รีบอาบน้ำและเตรียมนอน เพราะรุ่งขึ้นต้องไปวางพวงมาลากับทางโรงเรียนแต่เช้า. ก่อนขึ้นไปนอน ก็เห็นน้องๆนั่งกินขนมในห้อง Staff ชาย ก็นึกว่านั่งคุยเล่นกัน ที่ไหนได้ น้องๆกำลังปรึกษาหารือกันถึงน้องค่ายคนนั้น ว่าจะหาหนทางแก้ยังไงดี จะทำอะไรให้น้องค่ายคนนั้นเปลี่ยนความคิด เปลี่ยนลักษณะนิสัย
สักพัก น้องเค้าก็เรียกพี่หมู เข้าไปช่วยให้คำปรึกษาด้วย. เราหันหน้าไปมองกับเบิร์ด บอกเบิร์ดว่า เราประทับใจมากเลย เอาหละ เราก็ต้องทำหน้าที่ของเราวันรุ่งขึ้น รีบนอนกันดีกว่า แล้วเราก็เริ่มนอนไป นอน นอน นอน เรารู้สึกว่าเรานอนมานานแสนนาน แต่เรายังได้ยินเสียงน้อง ยังคุย ยังปรึกษากันอยู่ ซึ่งเราคิดว่า เวลานั้น คงไม่ต่ำกว่าตี 3 แล้วด้วยซ้ำไป. จนกระทั้งรุ่งเช้าตื่นมา ก็เจอเรื่องที่น่าประทับใจอีกคือ
น้องๆพากันปลุกเพื่อนๆให้ตื่นได้แล้ว ปลุกกันคนละครั้งๆ ก็ตื่นขึ้นมาเก็บที่นอน เตรียมไปอาบน้ำกัน แทบไม่ถึง 5 นาที น้องก็หายไปจากที่นอนหมดแล้ว. มาค่ายนี้ นี่คือสิ่งที่เราประทับใจมาก จากน้องปี 1 . ที่ทำให้รู้สึกเหมือนกับว่า แม้ว่าปีหน้า เราจะไม่มีโอกาสได้ทำค่ายดีดีอย่างนี้ แต่ก็จะมีคนทำงานอย่างนี้ต่อไป….
วันนี้ตอนตื่นนอนมาในห้องภาค มานั่งทำงานต่อ ตอน 7 โมงเช้า ก็เห็นชื่อหมูหยอง กำลังออนไลน์อยู่ เราก็เลยทักไป ชวนไปเที่ยว หมูหยองเห็นด้วย แต่ก็ยังมีอะไรไม่แน่นอน เราก็เลยยังไม่ได้นัดไป จนกระทั้งตอนเที่ยง เริ่มรู้สึกว่าชีวิตควรหาอะไรมาผ่อนคลายบ้าง เลยโทรไปหาหมูหยอง ว่าสรุปจะไปกันมั๊ย หมูหยองกำลังสอนอังกฤษน้อง ได้ ชม. 200 โอ้ นึกถึง อังกฤษเน่าๆตัวเองอีกแล้ว. แล้วก็นัดกันว่า จะมาเจอที่ The mall บางกะปิ ตอนบ่าย 3
เป็นที่น่าแปลกใจยิ่ง หมูหยองยอมถ่อมาถึง The Mall บางกะปิ ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ เค้ากลับไม่กล้าเจอหน้าเรา เมื่อนับย้อนไป เราไม่เจอหมูหยองมานานถึง 4 ปีแล้วนะเนี๊ย. เหตุผลก็คือ เพราะว่าเราไม่ได้นอนตลอดคืน หมูหยองก็เลยเลือกที่ๆใกล้ๆบ้านเรา จะได้ไม่ต้องเดินทางไกล เดี๋ยวจะกลายเป็นผีเฝ้าถนนไป
โอเค นัดเจอกันตอนบ่าย 4. ผ่านไป 1 ชั่วโมงครึ่ง บ่ายโมงครึ่ง เราเริ่มลังเล อยากทำงานต่อให้มันเสร็จๆไป ก็เลยโทรไปหาหมูหยองอีกรอบ ปรากฏว่าหมูหยองออกมาแล้ว แล้วเป้นการเดินทางที่ไกลด้วย ก็เลยเอาหละ เจอ 4 โมงตามปกติ เราก็รอฟางจัดแจงพิมพ์รายงานเสร็จ เราก็เก็บเครื่อง ขนบ้านกลับเข้ารถ
มันก็ขนบ้านจริงๆนะ เราเอาหนังสือทุกอย่างที่เราคิดว่าเราอาจจะต้องใช้มาเต็ม 1 ตะกร้าใหญ่ แล้วยังมีหนังสือโปรเจค หนังสือที่เกี่ยวข้องอีก 1 กอง. รอบแรก เราหิ้วตะกร้าหนักอึ้งลงไปเก็บก่อน รอบที่ 2 เอา Notebook กับกระเป๋าสะพานเรา แลวก็ลัง CD ไปเก็บ ก็พอดีจังหวะที่มาเจอเอ๋ เอ๋ก็ถาม โอ้ เราจะไปปิกนิกที่ไหน =”= หอบข้าวของบ้าพลังหอบฟางมาก แล้วเราก็ขึ้นไปห้องภาคอีกรอบ
คราวนี้ เอ๋ช่วยเราขนหนังสือลงมาเก็บที่รถ น่าดีใจจัง ไม่งั้นเราคงต้องขึ้นมาอีกรอบ. พอเก็บเสร็จ ติ๊กก็โทรมา บอกว่าเพิ่งกินข้าวเสร็จ ในใจเราก็คิด ตายหละ มันรอเราตั้งชั่วโมงกว่าแล้ว ก็เลยรีบไปโรงอาหารกินข้าว ติ๊กไปส่งแบ๊งค์ สักแปปก็กลับมานั่งดูเรากินข้าว วันนี้ติ๊กออกมาทำ Project เหมือนกัน แต่ว่าไม่ขึ้นห้องภาค เพราะว่าไม่มีชุด ไปทำที่สำนักฯคอมฯ แทน
หลังจากเรากิน ไข่เจียวอมน้ำมันสิ้นคิด เสร็จ เราก็เดินทางไป The mall ผ่าน Motorway ด้านหลัง วันนี้ขับรถ รถไม่สั่น ทั้งๆที่ขับที่ความเร็ว 120 km/h เลยคิดว่าความดันล้อคงกำลังได้สมดุลพอดี ขับเพลิน ลืมนึกถึงปลายทางที่จะไป เลยไปลงพระราม 9 ตัดใหม่ =”= เลยต้องเสียเวลาวกกลับรถมาเข้าถนนศรีนครินทร์
ติดแยกลำสาลี ตามที่คาดคิดไว้ แต่ไอ้เรานี่สิ เกิดอาการง่วงขึ้นมาฉับพลันเลย เผลอหลับคาถนนไป 3 รอบ โอ้ จอร์ช ตายแล้ว ยังดี ที่มีสติ กระตุ้นตัวเองกลับมาสู่ท้องถนน. แต่ตอนนั้นรถมันติดอยู่นะ ไม่มีรถขยับเลย พยายามกระตุ้นตัวเองให้ตื่น ก่อนเดินทางไปถึง The mall เวลา บ่าย 3 หาที่จอดรถ 20 นาที โอ้แม่เจ้า ให้ตายเถอะ หาที่จอดรถได้ยากเย็นเหลือเกิน รถใน The Mall บางกะปิเยอะขึ้นมาก จากเดิม จอดซ้อนคันแถวเดียว กลายมาเป็นจอดซ้อนคัน 2 แถว
มือถือ แบตเหลือ 0 ขีด เลยโทรไปหาหมูหยอง บอกว่าถึงแล้ว ไปรอที่ MAC นะ สักพัก เฮ้ย ไป MAC จะทำไรฟะตู เลยโทรไปหาอีกครั้ง เปลี่ยนไปเจอที่ SE-ED แทน
อ่านหนังสือที่ SE-ED ได้สักพัก พี่แกก็มาเซย์เฮลโหล โอ้ หมูหยองแต่งตัวแปลกไป แว๊บแรกที่เห้น ดูไม่คุ้นหูคุ้นตายิ่ง แม้ว่าหน้าตาเหมือนเดิม แต่ Style การแต่งตัวเปลี่ยนไป เพิ่งมานึกตอนหลัง อ่อ ปกติพี่แก เราเคยเห็นแต่ใส่กระโปรงหนิเนอะ ไม่เคยเห็นใส่กางเกงยีนส์แบบสาวห้าวมาก่อน แถมสะพานเป้ขนาดเล็กกระทัดรัดข้างหลัง เออ แปลกดี ไม่เคยเห็น ดูอ้วนขึ้นด้วย
หมูหยองอยากเดินเล่นไปเรื่อยๆ ก็เอาเลย เดินตั้งแต่ชั้น G ยัน ชั้น 4 ไม่ได้ดูอะไรเลย เดินอย่างเดียว รู้สึกตัวคือ เมื่อยขา อุเหม่ ก็คนมันนั่งอยู๋แต่หน้าคอม เดี๋ยวนี้ แทบจะเป็นง่อย อยู่ดีดีได้มาเดินทางไกลนี่ย่อมเมื่อยเป็นธรรมดา ก็เลยหาที่นั่ง ท้ายที่สุดได้นั่งที่ MAC =”= ซื้อไอติมมากิน
สิ่งหนึ่งที่จำได้คือ หมูหยองจะไม่ค่อยสบตา เดี๋ยวนี้ก็ยังเป้นอยู่แฮะ นั่งก้มหน้าก้มตาพูดกับเรา เราก็เลยหลอกล่อ ให้พี่แกมาสบตาเราให้ได้ หลอกล่อได้ครั้งนึงจากไอติม ประมาณว่าเห็นมองถ้วยไอติมอยู่ เราเลยยกขึ้นมาอยู่เหลือระดับสายตาเรา หมูหยองหลงกล สายตาตามขึ้นมาด้วย เลยได้สบตาใช้เวลา 1/10 วินาที ก่อนจะรู้สึกตัว รีบหนีสายตาเราไป
หลังจากนั้น ก็พยายามชอนไชให้ลูกกระตาโผล่ขึ้นมา แต่ท้ายที่สุดแล้วก็ไม่สำเร็จ =”= คุยเรื่องสัพเพเหระ เราก็ง่วงเป้นพักๆ พอหายเมื่อย เราก็ไปเดินกันต่อ
หมูหยองยังใส่แว่นเหมือนเดิม ยังไม่ได้เปลี่ยนไปใช้คอนแทคเลนส์ มีอยู่มุมนึง คือเมื่อมองลงมา 30 องศา เอี้ยงข้าง 45 องศา จะเป็นมุมที่ดูน่ารักมากเลยหละ.
ตอนนี้ภาพที่ยังติดตา มันเป็น 2 บุคคลิก คือ ตอนหมูหยองใส่กระโปรงสมัยก่อน กับตอนเป้นสาวห้าวในวันนี้ หมูหยองบอกว่า ดูหนังเรื่องเพื่อนสนิทคนเดียวมา เอ่ออออ เราก็จินตนาการออกเลย ว่าพี่แกนั่งรายล้อมไปด้วย คนที่มากันเป็นคู่ นั่งดูอยู่ด้วยกัน =”=
นึกถึงตอนชวนเล่นไอซ์ ก็ไม่เล่น โยนโบว์ก็ไม่โยน วันนี้ชวนร้องเกะก็ไม่ร้อง หนังก็ไม่ดู กินก็ไม่กิน โบว์ก็ไม่โยน เหอะๆๆๆ จะเดินอย่างเดียว เมี๊ยว.
ท้ายที่สุดแล้วหมูหยองกลับตอนทุ่มนึง ปิดการเที่ยว ในช่วง 4 ปีที่ผ่านมา ไม่รู้จะมีโอกาสได้เจอครั้งหน้า ในกี่ปีข้างหน้า. ระหว่างเดินกลับมาที่รถ เจอแอมมี่กับบุ้ง แปลกมาก ดูเราตอบสนองได้อย่างรวดเร็ว มือกวักทักทายในจังหวะที่แอมมี่กำลังจะเดินไป ได้คุยเรื่องชีวิตเครียดๆโปรเจคนิดหน่อย แล้วก็แยกย้ายกันไป
โทรศัพท์
เออ เรื่องโทรศัพท์นี้ ให้ตายเถอะ ทำไม 2 วันนี้คนโทรเข้ามาเยอะจังละนี่ มีโทรหาปิ๊ก ติ๊ก แล้วก็มีน้องอู๋หมิงโทรมาถาม OpenGL ไอ้เจมส์โทรมาถาม Real Time Linux หมู IDEA ก็โทรมา เรื่องคอมมีปัญหา ต้องโทรหาพี่โจ้เรื่อง ER แล้วก็มี คนจาก IDEA โทรมาขอเลขบัญชี ไอ้อ้นโทรมาเมื่อกี้แต่รับไม่ทัน แม่เรา ฟาง ไอ้เบสยืมใช้ เพื่อนมันก็โทรมา เป้นช่วงที่โทรศัพท์เรา Hot ที่สุดในรอบที่ใช้มาเลยมั้งเนี๊ย คืออย่างอู๋หมิงก็โทรมา 5 รอบขึ้นไป มีคนนั้นคนนี้โทรเข้ามาตลอดเวลา ดูฮอทจัง ปิดประเด็นทิ้งท้ายเพียงเท่านี้
เมื่อวาน แม้ว่าจะมีเรื่องเครียดๆมากมาย แต่ก็มีเรื่องที่เรารู้สึกประทับใจนะ นั่นก็คือ เดิมที ห้องภาคจะต้องปิดตอน 2 ทุ่ม แต่ว่างานเราไม่เสร็จแน่ๆ หลากหลายเรื่องราว ก็เลยเข้าไปขอพี่นกอยู่กลางคืนต่อ พี่นกก็อนุญาต แล้วพี่นกก็อยู่ด้วย มานอนยาวตลอดคืน อืมมมมม… ออกจะเกรงใจพี่นก แต่ว่างานก็ไม่เสร็จจริงๆ
เรื่องที่ประทับใจก็คือเรื่องนี้แหละ แม้ว่าพี่นกจะไม่รู้ว่างานเราผลจะออกมายังไง แต่พี่นกก็ช่วยเหลือเต็มที่ ทั้งด้านอุปกรณ์ ทั้งด้านเวลา กำลังกาย มาช่วยเรา ปลื้ม. เพราะว่าถ้าไม่ได้แรงสนับสนุนตรงนี้ เราก็คงไม่สามารถทำโปรเจคนี้ได้ เพราะว่ามันใช้ทรัพยากรเยอะทีเดียว
เราเปลี่ยนบรรยากาศห้องภาคที่เราอยู่ จากเดิมที่ไม่เห็นแสงเดือนแสงตะวัน ก็ไปเปิดมูลี่ให้มันมีแสงจากนอกตึกเข้ามา โอ้ สว่างขึ้นเยอะเลยแฮะ ประหยัดค่าไฟที่จะต้องเปิดหลอดไฟ แถมได้ไฟที่แสงสว่างและเป็นธรรมชาติอีก ดีจัง.
เมื่อวานเราใช้เวลาในการเผาโปรเจคตลอดทั้งคืน หนีไปนอนตอน ตี 5 ถึง 7 โมงเช้า เนื่องจากทนความง่วงไม่ไหว ไม่น่าเชื่อหลับไปแปปเดียว ผ่านไปแล้ว 2 ชั่วโมง. ปั่นงานถึง 8 โมงเวลาส่งงาน ก็เถือกๆรีบๆรวมรีบๆส่ง ปรากฏว่างานที่ส่งไปมันไม่เรียบร้อยดี ใช้ไม่ได้อยู่หลายจุด นั่งปรับกันมาเรื่อยๆถึงบ่าย เราอีเมล์ไปส่งตอนค่ำๆที่ผ่านมา. อาจารย์เห็นคงรู้ว่า งานเราไม่พร้อมอย่างแรง เฮออออออ….
มีเรื่องตื่นเต้นมากวันนี้….. เป็นเรื่องราวของโลกแคบ เริ่มจาก ไอ้นุ่นมันทักมา บอกให้ดู diary ของคนๆนึง เราก็เข้าไปอ่าน อ่านไปก็สกิดคำว่า พี่หนุ่ม เฮ้ย ใช่เปล่าวะ พอดีว่าการเขียนไดครั้งนั้น มีเขียนชื่อจริงของไอ้คนที่ชื่อพี่หนุ่มด้วย เราก็เลย อ่าวเฮเ้ย เพื่อนกูนี่หว่า. สงสัยน้องมันเขียนเป็นแน่แท้ อืมมมมมม….
แต่ไอ้นุ่นคิดว่าเป็นของอ.ศรัณย์ [ พอดีอ.ชื่อเดียวกับไอ้พี่หนุ่ม] ก็เลยขำมัน บอกมันว่าม๊ายจ๊าายยยยย ผิดคนแล้ว. มันถึงได้ไปดูดีดี. ก็เลยถามมันว่า เฮ้ย แล้วมันไปขุดเว็บนี้มาจากไหนฟะ!!!! มันก็บอกว่าน้องเค้ามาเม้นต์ไดมัน.
ไอ้นี่ก็ยังไม่เท่าไหร่หรอก เราก็ตื่นเต้นอยู่ ก็เลยอ่านไดน้องเค้าย้อนหลังไปเสียหน่อย เฮ้ยยยยยย พี่ต้นมาเม้นไดน้องก่อนด้วย ทำไมโลกแคบงี๊เนี๊ย รู้สึกว่าพี่ต้นจะมาเม้นต์หลายวันแล้ว เท่าที่เปิดย้อนหลังดู แต่ไม่รู้จะรู้มั๊ยว่าอ่าว นั้นมันไดอาร์รี่ของน้อง
สุดที่รักของพี่หนุ่มเพื่อนเรานะเนี๊ย
เหอะๆๆ… ตลกดี ใจโลกอันกว้างใหญ่ จริงๆแล้วมันก็แคบเหมือนกันนะ….
^.^