จอมยุทธ์.เน็ต

My Mobile Phone History

Motorola T190 (2003)

The first mobile phone for me is Motorola T190 which brought it by my lovely sister. I had used it when I was in the institute of technology, year 2003 (appox) until its antenna got broken in 3 later years — an internal coil antenna broken out of its shield.

Sony Ericsson T200, 2nd my mobile phone (2006)

After the first mobile phone broken, I got the new mobile phone which take no costs because at that time, TOT offer 3 ways to return their landline insurance fees, and the mobile phone is one choice of them. My family receive new two Sony Ericsson T200 then they give me one. I use it around year 2006 – 2007

Sony Ericsson K750i (2007)

When my sister was going to buy HP Smart phone in the mid of year 2007, I received it from my sister. When I received it, its photo shutter button was not working properly. I got it fixed with 800THB by get its keypad changed and use it until now. nearly 3,000 photos taken.

i-Mobile Hitz 1010 (2010)

Nowadays, this is my final mobile phone which I brought it with my pocket in today. It cost at 950THB for my personal propose to use it as the second mobile phone. It doesn’t has any modern features. The additional option which this phone provide is that it can use as FM receiver, alarm clock and flashlight. there is no camera, no GPRS, no MMS, no Data cable, no memory slots, no application, no media player.

That is all my mobile phone but not the last. I am not sure that I had ever use the PCT network phone or not. I think I had request for it for a short period but I cannot remember anything related to it. I have 2 (245 MHz) Citizen Band FM Transceivers and one (145 MHz) Amateur Radio Transceiver with Home 11 meters 145 MHz antenna. 3 Walky talky which cannot use anymore since I was very young. 2 DIY FM transceiver which never make it works!. I had developed a WAP application on Nokia first model that support WAP but I never brought it. So, that’s all of my life related to the mobile phone until today (Jan 2010).

ผมไม่รู้ว่าหน่วยงานที่ดูแลเรื่องความมั่นคงแห่งชาติ มีประเด็นอะไรที่จะต้องรับผิดชอบบ้าง แต่สำหรับหนึ่งในนั้น ควรจะเป็นเรื่องของหาย. ไม่เกิน 3 เดือน คนรอบตัวผมจะมีของที่หายหนึ่งชิ้น ไม่เกิน 6 เดือน เป็น Laptop อย่างน้อยหนึ่งตัว บางคนโชคร้ายหน่อย หายตั้งแต่จ่ายเงินซื้อเลย ในตอนนี้ ขอนำเสนอ วิธีการป้องกัน ทั้งตั้งรับและจู่โจม ขอทิ้งคำถามทิ้งท้ายไว้ก่อนเลยว่า อ่านเสร็จแล้ว แชร์กันหน่อยนะครับว่าคุณละครับ ปกติเคยทำแล๊ปท๊อปหายไหม แล้วแก้ได้ด้วยวิธียังไง เล่าสู่กันฟังบ้างนะครับ

วิธีสู้โดยมือเปล่า (หลังหายไปแล้ว)

ดูว่า การเข้าระบบของเรา ต้องใช้รหัสผ่านหรือไม่ ถ้าไม่ ถ้าไม่ ผมถือว่าเป็นการสู้มือเปล่า เราสามารถสู้ได้ด้วยการ

1. รื้อฟื้นความทรงจำ ว่า Default Page ของเราในการเข้าเว็บเป็นอะไร ถ้าเป็นพวก Google Mail ก็มีโอกาสสูงมากที่เราจะได้ IP Address แปลกปลอมมา หากโจรเข้า Web Browser
2. หมั่นตรวจเช็คระบบที่เราได้มีการ Sign in ค้างไว้ในเครื่อง ว่ามีข้อความแปลกปลอม ซึ่งอาจทำให้เราได้ข้อมูล IP Address มา
3. ไปแหล่งขายโน๊ตบุ๊คมือสองที่ใกล้ที่สุด กรณีใกล้ตัว ได้เครื่องคืนไปหลายคน และโดยเฉลี่ยแล้ว หลังจากของหายไม่ถึงสองชั่วโมง ของจะโผล่เพื่อจำหน่ายเรียบร้อยแล้ว
4. เช็คกล้องวงจรปิดบริเวณใกล้เคียง นำมาเก็บข้อมูลไว้เป็นหลักฐานไว้ก่อน ถ้าหากล่าช้า ในยามต้องการ อาจจะไม่สามารถหาข้อมูลส่วนนั้นได้อีก

วิธีสู้ด้วยอาวุธเชิงรุก

จะสู้ด้วยอาวุธได้ ก่อนเครื่องหาย ต้องมีดาบติดตัวไว้แล้ว

1. ติดตั้ง DynDNS ไว้ในเครื่อง ช่วยให้ตามเครื่องได้ เมื่อเครื่องมีการออนไลน์ จะมีการส่งข้อมูลไป Update IP Address โดยอัตโนมัติ อย่างเช่น เครื่อง Laptop ผม มี IP Address Update อัตโนมัติอยู่ที่ laptop.jomyut.net
2. ติดตั้ง Laptop Alarm — ดังทุกเมื่อ เมื่อถอดปลั๊ก ถอดเม้าส์ หรือปิดเครื่อง เรียกร้องความสนใจ (แต่จะมีคนสนใจมั๊ย อีกเรื่อง)
3. SETI@Home / BoINC ซอฟต์แวร์ซึ่งทำหน้าที่ให้คอมพิวเตอร์ของเราเป็นหน่วยประมวลผลย่อยของงานวิจัยใหญ่ๆ หน้าที่คล้ายกับ DynDNS ก็มีโอกาสที่จะได้เครื่องคืนเช่นกัน ดังข่าวใน Blognone
4. Adeona — Opensource Software สามารถถ่ายรูปได้ด้วย เป้าหมายงานนี้ เพื่อมุ่งเป้าหาของที่หายโดยเฉพาะ
5. ติดตั้งโปรแกรม KeyLogger ไว้ในเครื่องตัวเอง แน่นอนว่า เราควรจะ Activate ใช้งานเมื่อยามจำเป็นเท่านั้น คนส่วนใหญ่ รู้แต่โทษของมันว่า Attacker มักจู่โจมระบบเราด้วย Key Logger แต่ประโยชน์ของมันนั้น เรากลับไม่เคยคิดจะใช้มัน การติดตั้ง Key Logger ทำให้เราได้ข้อมูลเกี่ยวกับตัวคนร้ายได้มากขึ้น
6. หลากวิธีทางซอฟต์แวร์ไปแล้ว สำหรับโจรโง่ระดับนึง ระดับต่อมา ควรป้องกันด้วยฮาร์ดแวร์ (แต่ผมยังหาไม่ได้) มีแต่ไอเดีย แต่เข้าใจว่ายังไม่มีคนทำ
7. …. มีอะไรอีกไหมนะ

วิธีการตั้งรับ

1. สำเนาข้อมูล – แน่นอน การสำรองข้อมูล ช่วยให้เราอุ่นใจได้ ไม่ว่าทั้งความเสียหายจากการโดนขโมย หรือ ฮาร์ดดิสก์พัง แต่คนส่วนใหญ่ มักเลือกที่จะเสี่ยงดวง กับการกู้ข้อมูล แทนที่จะสำเนาข้อมูลไว้ตั้งแต่แรก ด้วยเหตุผลว่า งานยุ่ง เวลาไม่พอจะจัดการ…. แต่ไอ้ช่วงเวลาคับขันนี่แหละ ที่ผมจะเลือกจัดการบรรเทาความเสี่ยงเป็นอันดับแรก เพราะของมักจะพังหรือหาย ในเวลาที่มันยุ่ง!. ซอฟต์แวร์ในหมวดนี้ ผมแนะนำ CobianBackup — Freeware ที่ช่วยจัดการ Backup ได้หลายรูปแบบ / จริงๆ มีอีกเป็นพันตัวที่ขายในท้องตลาด
2. เข้ารหัสข้อมูลสำคัญ – TruCrypt — Freeware ตัวนี้เข้ามาช่วยคุณได้
3. สาย Lock Laptop — ราคา 130 บาท ขายตามห้างอุปกรณ์ IT ทั่วไป พกไว้ ไม่เสียหาย
4. เปลี่ยนวิธีการทำงานเป็นแบบออนไลน์ — ให้เครื่องที่เก็บงานอยู่ในที่ๆปลอดภัยแน่นอน แล้วค่อย Remote เข้าไปทำงาน. เครื่องมือ Collaborate Online Tools ก็มีเกลื่อนตลาดแล้ว เปลี่ยนรูปแบบการทำงานดีกว่าไหม? สิ่งที่ต้องการในวันนี้ มีเพียงแอร์การ์ด เพื่อให้ต่อเน็ตที่ไหนก็ได้ เพียงเท่านั้นเอง (แอร์การ์ด.th แหะๆ ผมขายอยู่ ~ พท.โฆษณา)
5. จดข้อมูล MAC Address / CPU ID / Serial Number ของเครื่อง
6. อย่าลืมว่า ทุกช่องทางป้องกัน ต่างมีช่องโหว่ ติดตัวไว้ตลอดก็ยังโดนทุบหัวได้
7. … มีอะไรอีกไหมนะ

สิ่งที่ผมคาดหวัง + ไอเดีย

1. ฐานข้อมูล MAC Address / IMEI แห่งชาติ — ควรจะมีได้แล้ว รัฐบาลควรเข้ามาจัดการ ผมเชื่อว่า อุปกรณ์ทุกตัวมีความสามารถทาง Networking หมดแล้ว
2. ถ้ามีข้อแรก แล้วสร้างซอฟต์แวร์ P2P ขึ้นมา เมื่อใดก็ตาม ของที่หายอยู่ใกล้ๆ เครื่องข้างๆ จะสามารถ Report กลับมาได้ ว่า ดาร์วิ้น ชั้นพบ MAC Address ที่หายไปแล้ว วู้ว….
3. มันควรจะ Integrate ลง OS แต่ คงติดเรื่อง Privacy เฮออ….
4. Ping-the-Theif Project
5. หวังว่าจะมี Laptop ที่ Embedded GPS / EDGE / GPRS / 3G Modem ในตัวมาเร็ววัน (เห็น Nokia มีแผนอยู่ หวังว่าจะออกมาเร็วๆนะ)

สิ่งสุดท้ายที่อยากจะเตือนคือ อย่าใช้อาวุธโดยที่ไม่รู้ว่าอาวุธนั้นทำงานยังไง. บางคนก็ชอบใช้ EFS (NTFS File Encryption ของ Windows) แต่ไม่เคยรู้ว่า ถ้า Format ใหม่ แล้วคีย์มันก็หายไปด้วย หรือ สำรองข้อมูล แล้วสามารถกู้ออกมาใช้งานได้จริงๆหรือเปล่า ควรจะศึกษาให้ดี ไม่งั้น มันก็กลายเป็น ถือดาบให้หนักมือ ถึงสนามรบกลับปลดดาบออกจากฝักมาใช้งานไม่เป็น หรืออาวุธนั้นอาจคืนสนองสู่ผู้ถืออยู่ก็เป็นได้

ก่อนจะมีอินเตอร์เน็ต เรานิยมเขียน… พอมีอินเตอร์เน็ต เราก็อยากเก็บอีเมล์ทุกอีเมล์ไว้ แต่ตอนนี้ อีเมล์ถูกใช้เหมือน Chat วันนึงอีเมล์เข้ามาวันนึงเกินร้อยฉบับ และรู้สึกว่ามันเป็นบทสนทนาทั่วไป เลยเริ่มเลือกเก็บ พอเลือกเก็บก็ต้องมานั่งคิดว่าจะเก็บอันไหนไม่เก็บอันไหน

เมื่อก่อนแยก Folder ทั้งรูป ทั้งเพลง ทั้งอีเมล์ ทั้งข้อความ แต่ตอนนี้ เริ่มรู้สึกว่า ข้อมูลวันนึงไหลมาเยอะมากผ่านช่องทางมากมาย ทั้ง Facebook Wall, Twitter, E-Mail, โทรศัพท์, SMS, RSS Feeds, Social Service ทั้งหลาย จนกระทั่งเริ่มคิดอีกครั้งว่าเราจะเก็บข้อมูลอย่างไรดี

ตอนนี้รู้สึกว่า ท่าทาง เราจะเก็บข้อมูลเป็น <Drive>/<Year>/<Month>/ น่าจะดีสุด เก็บเป็นเดือนๆไปเลยสำหรับ รูปที่ถ่ายจากมือถือ, Scanner, กล้องคนอื่น, Twitter, … ปัญหาคือ เราจะเอามากองรวมกันที่เดียวได้ยังไง ไอ้เราก็เป็นประเภทเก็บ Logs ทุกอย่างด้วยสิ

ตอนนี้ต้องการ Log Daemon ตัวนึง ทำหน้าที่ Collect Data ทั้งหมดมากองรวมกัน

• Chat Logs จาก Windows Live Messenger
• Chat Logs จาก Reuters Messenger
• Chat Logs จาก IRC
• Twitter Feeds Log
• Facebook Wall Log
• RSS Feeds Log
• My Web Application Access Log
• Echolink Log
• Photo and Movie Clip from my Mobile Phone
• Comments which I send to my friend’s blog
• Any Topic in Webboard start by me
• เพลงในช่วงเวลานั้นๆ
• Application Usage Log
• IEEE/ACM Articles (My Interesting Articles)

ถ้ามี Personal Application ตัวใด จัดการเรื่องพวกนี้ให้ดีมาก แต่ไม่ใช่เก็บอย่างเดียวนะ ต้องหาง่ายด้วย (Google Desktop ไม่สามารถตอบโจทย์ได้)

การเก็บเป็นเดือนๆ ง่ายต่อการทำจดหมายเหตุกรุงศรีฯ (บันทึกรายละเอียดทุกวัน) แต่ยากในกรณีที่เราต้องการค้นหาเรื่องในหมวดหมู่เดียวกัน

คิดไปคิดมา เราบ้าเก็บ Logs มากเกินไปไหมเนี๊ย แต่จริงๆ เรารู้สึกว่า มันก็คือความทรงจำที่เกิดขึ้นในระยะเวลาต่างๆ นั่นหละ.

ถ้ามี Minding Application ตัวนึง ทำเป้นกราฟดีดีหน่อยของช่วงชีวิต คลิ๊กๆขึ้นมาเป็นรายละเอียดช่วงนั้นๆ นี่ดีมาก

ตอนนี้ได้แต่คิดว่าน่าจะมี.

ตั้งแต่ไหนแต่ไรก็ชอบเครื่องเขียนมาอยู่แล้ว เมื่อวันก่อนไปเดินศูนย์หนังสือจุฬาฯ ใน ม. ไปเจอเล่มนี้เข้า…. มีตัวเดโมด้วย สัมผัสแรกละมุนนุ่มยิ่งนัก สามารถเลือกได้สามสัมผัส สีสันเก๋ ดีไซน์เก๋ เท่ห์ไม่ซ้ำแบบใคร เลยสูญทรัพย์ไปเปินเงินหนึ่งร้อยยี่สิบบาท ฮือๆๆ แพงนะ แต่มันเป็นสัมผัสแรกที่ประทับใจจริงๆ มีสองขนาด แต่ชอบขนาดเล็ก (เท่ากระดาษ A6) มากกว่า พกไปไหนมาไหนสะดวก ไม่หนาเกินไป ยิ่งเอามาวางคู่กับปากกาหมึกซึมที่ชื่นชอบแล้ว Wow!.

ภาพ Portrait ละมุนทุกสัมผัส

ภาพต่อมาเป็นภาพแต่ละสัมผัสที่จะได้ลิ้มลอง

สัมผัสแรก ละมุ่นนุ่มมือ จิ้มจุ่มได้เล็กน้อย

สัมผัสที่สอง มีมากด้วยความรู้สึกปลายนิ้ว

สัมผัสสุดท้าย กร้าน ลื่น แต่ดูดีทุกความรู้สึก

ให้ตายเถอะ ผมไม่เคยเจอสมุดเล่มไหน ได้สัมผัสสาม Style แบบนี้มาก่อนเลย Wow!. ตามไปดูได้ที่ศูนย์หนังสือจุฬาฯ หรือโทร 028837619 SUMO ป้ายมันแปะไว้อย่างนี้

[พื้นที่โฆษณา (ที่ไม่ได้เงิน T_T แต่เสียเงิน)]